The lords Van Arkel

The history of the lords of Van Arkel, men of nobility, started in 1200 when Floris Herbaren van der Lede established in the village Arkel. He is noticed as the progenitor of house of the family Van Arkel.  

In 1227 he was beaten to knight and in 1253 became Jan van Arkel Lord of the Earl of Holland. Years later the Lords of Van Arkel owned a lot of cities in what now is known as Vijheerenlanden which includes cities Leerdam, Gorinchem, Heukelum, Asperen, Arkel and later Hagestein and Vianen. The lords became rich by collecting tolls on the two important rivers the Merwede and the Lek. With the money they built huge castles in all cities. The lords of Van Arkel were very powerful and got more cities and villages in their lordship. The power came to an end in 1407 by wars between dukedoms and shires. Between 1401 and 1412 they lost their lordship. The last powerful descendant of Van Arkel is Maria van Arkel who acquired political power in Gelre.

In 2002 and in 2006 are discoveries made during excavation work in Gorinchem and Hagestein. On the place of the remains in Gorinchem is erected a monument in memory of the lords of Van Arkel.

Housing market in the Netherlands

In the Netherlands are 7,1 million houses. 59 percent of all houses are owner-occupied housing and 41 percent are rental houses. This percentage is stable the last years.

Almost every seller of a house hires a real estate agent to sell their house. The agent does the communication and supports the seller with the notarial transfer. Some of the buyers of houses hires a real estate agent to support them by the purchasing. The houses prizes were growing each year with at least 3%, but at this moment a lot of houses are decreasing in value. The mortgage rates are historically low.

The rent of rental houses differs between 440 euro per month in housing corporation and 850 euro per month in deregulated sector housing.

I believe that it’s still recommendable to buy houses it you can and when you have a stable living. The purchase of a house is a long term investment. When you like to travel or like to work globally then you maybe can better rent a house. You haven’t take the risks on decreasing of your house and you do not have to pay transfer tax.

Fair play 3: Beticht worden van competitievervalsing

Competitievervalsing lijkt wel een begrip te zijn voor alles wat als niet eerlijk of onrecht aanvoelt. Of door de sportbond die iets niet goed plant of afhandelt, of door tegenstanders ogenschijnlijk niet speel gerechtelijke spelers opstellen.

Het gevoel van competitievervalsing is verre van leuk, daar kan ik me van alles bij voorstellen. Zeker als het om beslissende wedstrijden gaat en dat er dan ineens andere spelers uit een team in het veld staan. 

Ook het beticht worden van competitievervalsing is eveneens geen pretje. Dit is ons als volleybalclub dit seizoen overkomen, en gun ik geen enkel andere club. Ik begrijp de reactie van de tegenstanders wel. Je speelt ineens tegen een aantal spelers waartegen je al gespeeld hebt. Nu moet ik wel zeggen dat het uit pure nood was, maar toch kan ik me het gevoel wel voorstellen.
Het is echter geen concurrentievervalsing, omdat het conform de regels is. De betreffende spelers zijn speelgerechtigd. Momenteel is de regel dat spelers van andere teams die uitkomen in dezelfde klasse onbeperkt bij elkaar mogen invallen.

Nu is dit onderwerp geen nieuw onderwerp. In bijgaand artikel is het ook aan de orde gesteld in 2013, maar ik vermoed tevergeefs omdat er weinig alternatieven zijn. Of is er toch een mogelijkheid om problemen te voorkomen?

Het is een groot goed dat jeugdspelers en spelers van lagere teams met hogere teams mogen meedoen om speeltijd te krijgen en ervaring op te kunnen doen. Juist deze doorstroom moet zeker gepromoot worden. Jeugdspelers moeten in alle teams mee kunnen doen ook al staan zij in hogere teams ingeschreven. De jeugd moet de kans krijgen.

Of is er toch een oplossing?
Toch lijkt het me de moeite waard om gezamenlijk te zoeken naar mogelijkheden om dit gevoel van competitievervalsing te voorkomen. Hieronder een aantal opties:

1. Geen twee teams van dezelfde club in dezelfde poule inschrijven
   Ook al heeft het misschien meer reizen tot gevolg, lijkt het een oplossing om twee teams van eenzelfde club niet uit te laten komen in dezelfde competitie. Het horizontaal invallen is dan nog wel mogelijk, maar dan wel in een andere competitie.
2. Spelregel van horizontaal invallen weer ongedaan makenIn het verleden was deze regel van onbeperkt invallen in gelijke klassen er niet. Vanuit hogere teams was het niet mogelijk om in lagere teams in te vallen. Clubs met meerdere teams in een klasse/poule kunnen dan wel aan het begin van het seizoen een slimme spelersindeling maken, maar daarna is het invallen beperkt tot het vanuit lagere teams invallen in hogere teams tot een maximum van 2 keer per maand of 10 keer per seizoen.
3. De spelregel van horizontaal invallen beter communiceren
   Wat wij gezien hebben dat is dat de spelregel van horizontaal invallen niet overal goed bekend is. Hierdoor krijg je scheve gezichten, en berichten naar de sportbond. Zeker in de poules waar dit speelt, zou dit expliciet vermeld kunnen worden, zodat spelers ook weten dat het horizontaal invallen toegestaan is.

Ik hoop dat dit onderwerp voldoende aandacht mag krijgen. Misschien zijn er andere sportbonden die hier ervaring in hebben. Laten we deze inzichten delen. Juist dit soort dilemma's moeten we met elkaar aangaan om Fair Play te stimuleren.

 

Writing a blog

When I‘am writing a blog I used creative writing techniques. When I start thinking about writing a blog, I mostly start with the key question why it’s interesting for my readers. After that I go further with questioning. I prepare more questions like:

• What’s the reason that I like to write it down?
• What’s my key message?
• What’s the new element for the readers?

After I defined the key messages and the topic I mostly start with writing the first paragraph based on free writing. I write down what's in my mind. After then I decide what structure will become in the blog. Sometimes I do a brainstorm, called listing, for the body of the blog and another time I can write it in one flow.

After written down my first version of the blog I quit and wait at least one hour. I have to change my mind on another subject, called a break state. After then I start reading from the beginning and decide it the structure is looking fine. After then I finalize the whole blog and sometimes I ask other people to read the blog upfront and to give the first feedback.

Fair play 2: Wees geen watje en zeg sorry!

Teamsport is een hele mooie manier om te werken aan je eigen ontwikkeling. In teamsport moeten mensen met elkaar intensief samenwerken, het opnemen tegen tegenstanders en dat onder leiding van arbitrage. Helaas zie ik wel eens dat arbitrage het zwaar te verduren heeft. Sporters verwerken tijdens het sporten alle nog niet verwerkte emoties van die week ervoor, wat wel eens tot uitspattingen leidt.

Natuurlijk zijn er bestraffingen die een scheidsrechter kan toepassen, maar het is nog best lastig om te bepalen wanneer blikken en waarschuwingen plaats moeten maken voor officiële waarschuwingen en wanneer de grens van het toelaatbare overschreden wordt. Het komt nogal eens voor dat het gebruik van kaarten juist tot verdere escalatie leidt en niet tot het gewenste effect dat sporters tot bedaren en reflectie komen. Ook wordt niet altijd op een gepaste manier afscheid genomen. Regelmatig wordt er nog doorgezeurd over beslissingen, er wordt ongenuanceerd feedback gegeven of wordt er nog een sneer meegegeven.

Voor beginnende scheidsrechters of sporters die minder vaak fluiten is het een crime om hiermee om te gaan. Daarom zou ik een lans willen breken voor het volgende protocol:

1.      Coaches en teams nemen zelf verantwoordelijkheid
De arbitrage heeft de primaire taak om de grenzen van fatsoen te handhaven, echter het meest effectief is als coaches, aanvoerders of andere medespelers ook duidelijk zijn als de grenzen dreigen gepasseerd te worden. Zo floot ik jarengeleden jongens van 16-17 jaar. Een van de jongens schopte uit woede de bal tegen het plafond. Ik was verbijsterd en deed niks. De coach van het team handelde heel kordaat door deze sterspeler direct op de bank te laten plaatsnemen. Een ander voorbeeld is dat als een speler zich vergaloppeerd, dat de aanvoerder de speler dan direct tot kalmte manen.

2.      Respectvol starten en eindigen
Niet voor niets wordt er de laatste tijd veel aandacht besteed aan het protocol bij aanvang van wedstrijd. In gevechtssporten waar mensen elkaar te lijf gaan is er juist heel veel respect voorafgaand en na afloop. Dit is een voorbeeld voor teamsporters.
Vanzelfsprekend maken coaches en aanvoerders kennis en leggen een eerste contact en hebben direct een kans om waarderend naar elkaar te zijn. De line-up en de jeugdspeler van de week staan symbool voor het fair play voor alle spelers en het publiek. Aan het einde van de wedstrijd sluiten de teams de wedstrijd vanzelfsprekend met elkaar en de tegenstanders af. Niet altijd wordt ook de arbitrage door alle spelers bedankt, maar hoe logisch zou dat zijn om dat iedere wedstrijd te doen?

3.      Positief bij wissels van speelhelft
Beachvolleybal is een sport waarbij om de 7 punten gewisseld wordt van speelhelft. Bij het wisselen van speelveld is het gebruikelijk om elkaar een high five te geven. Dit is een mooie manier om ook tijdens de wedstrijd de ingezette positieve sfeer vast te houden. Ook in andere sporten zou dit een bijdrage kunnen leveren aan een positievere sfeer: eerst als team de helft of set afsluiten met een yel en daarna de tegenstanders nog een high five.

4.      Schoon schip met een geklaarde lucht
Mochten regels van fatsoen en respect tijdens de wedstrijd overschreden zijn, heb het daar dan na de wedstrijd over. Open de dialoog door sorry te zeggen, omdat je hebt gezien dat je de ander in verlegenheid hebt gebracht. Je kunt nog steeds het gevoel hebben onrecht te zijn aangedaan, maar open de dialoog door je excuus te maken. In een open dialoog vind je elkaar beter. Dit is ook nooit te laat. Laatst hebben we met een andere vereniging contact gehad en heeft de coach een aantal dagen later nog een telefoongesprek gehad met de scheidsrechter en daarmee schoon schip gemaakt en de lucht geklaard. Zo ontstaat er begrip en respect voor elkaar.

100% respect
Ik hoop met dit protocol dat sporters juist hun emoties in de sport blijven stoppen en zich ook niet als watjes gaan gedragen. De teamsporters moeten hun ziel en zaligheid in de sport blijven stoppen wat regelmatig gepaard gaat met positieve en negatieve emoties. Die beleving hoort juist bij sport. Daarentegen moet er wel de volle 100% respect zijn voor tegenstanders en arbitrage, waarbij bijgaand protocol zal helpen.

Fair play 1: Hoe ver kun je gaan? Hoe bepaal jij de grens van toelaatbaarheid?

Sporten is niet alleen belangrijk voor de gezondheid en balans. Sociale verbondenheid en contacten zijn zeker bij teamsporten een ander belangrijk motief. Bij de meeste teamsporten speel je tegen tegenstanders en er is een scheidsrechter nodig om het spel te begeleiden. De scheidsrechter doet waarnemingen om op basis daarvan de spelregels toe te passen.

Scheidsrechters of nog breder de arbitrage worden regelmatig bekritiseerd door spelers en publiek. De laatste periode worstelen veel scheidsrechters hoe om te gaan met deze feedback. Ook de sportbonden zien dit verschijnsel al jaren en doen verwoede pogingen om het klimaat voor scheidsrechters te verbeteren. Maar waar gaat het mis?

Welke rol heb je als scheidsrechter?
Er zijn in de breedte sport weinig scheidsrechters die het leuk vinden om te wedstrijden te fluiten. Merendeels worden spelers of ouders verzocht om wedstrijden te fluiten. Hieronder een paar eerste tips wat je kunt doen om jezelf te wapenen tegen teveel negatieve kritiek:

1.      Je rol verankeren
Je hebt als scheidsrechter een rol gekregen om de wedstrijd te leiden. Dit is een belangrijke verantwoordelijkheid om te vervullen zodanig dat de wedstrijd onafhankelijk geleid wordt. Jij hebt de leiding, maar vervult deze op een dienende manier. Belangrijk dat je zo volledig ontspannen kunt blijven de gehele wedstrijd, zodat je zo ontspannen mogelijk de juiste spelregels kunt toepassen op basis van de waarnemingen die je doet.

2.      Wees zo duidelijk als mogelijk
Jij hebt de leiding en hoe duidelijker je bent des te makkelijker volgen spelers en publiek. Door de tekens rustig te doen en voldoende lang aan te houden, zal ook iedereen je besluiten zien. Door je tekens steeds op exact dezelfde manier te doen, snapt iedereen wat je bedoelt.

3.      Waardeer reacties
Als sporters of publiek een reactie geven op je beslissing of communicatie. Registreer dat voor jezelf en haal het leerpunt eruit. Als anderen iets anders hebben waargenomen, laat het een stimulans zijn scherp te blijven. Als er vragen gesteld worden, neem deze serieus. Door ook regelmatig te lachen, is het makkelijker de reacties te ontvangen.

4.      Bepaal de grens van toelaatbaarheid
Tijdens de wedstrijd kan het spannend worden. Ook kunnen er hevige teleurstellingen zijn. Op dit soort momenten is het goed om een begripvolle houding aan te nemen. Daarnaast is er ook een grens van toelaatbaarheid. Die grens bepaal jij, en cruciaal om die vanuit het begin duidelijk te stellen. Kleine onsportieve uitingen naar tegenstanders of arbitrage zijn vaak de eerste signalen van onsportief gedrag. Maak daar direct werk van door de spelers op aan te spreken, liefst met een kwinkslag.

Wat voor een sporter ben jij?
Iedere teamsporter heeft wel eens tegen een scheidsrechter iets gezegd of geroepen, waarvan die later het gevoel had dat niet misschien wel eens over de top is geweest. Hieronder een aantal tips hoe je jezelf kunt wapenen tegen jezelf:

1.      Stel de maximaal toelaatbare grens voor jezelf voorafgaand aan de wedstrijd vast
Iedereen heeft een beeld van zichzelf hoe je wilt zijn. Wat voor teamsporter ben jij? Ben jij sociaal naar tegenstanders? Zoek jij grenzen van toelaatbaarheid op? Hoe voel je daarbij? Allemaal vragen die je jezelf kunt stellen voordat je aan de wedstrijd begint.

2.      Besef waarom je sport en wees respectvol
Tijdens het begin van de wedstrijd bijvoorbeeld tijdens de warming-up, bij de line-up, of tijdens het jeugdlid van de week, sta dan even kort stil waarom je sport. Wees daar dankbaar voor. Wees respectvol voor de scheidsrechter die ook fouten zal maken en vast en zeker zijn best doet.

3.      Zet negatieve emotie direct om naar energie of focus
Tijdens de wedstrijd zullen er vast dingen gebeuren in je team of besluiten door de scheidsrechter die nadelig voor je zijn. Hierdoor ontwikkel je emoties als teleurstelling, boosheid en verdriet. Zorg ervoor dat je die negatieve emotie direct omzet in extra energie of focus. Als je er namelijk niks mee doet, dan krop je het op en dan komt die emotie er toch een keer uit, maar dan op een moment dat je dat misschien niet wil en zeer waarschijnlijk niet op de manier waarop je die nog kunt controleren.

Mocht er toch iets gebeuren waardoor je voelt aankomen dat dit met heel veel negatieve emotie gepaard zal gaan, probeer dan die energie even op een veilige manier te ontladen bijvoorbeeld specifieke spieren enorm aan te spannen of door het clublied in te zetten. Doe dit 10 seconden en kom daarmee los van de gebeurtenis.

4.      Sluit altijd op gepaste wijze af
Ongedacht wat gebeurd is, stel beoordeling aan het einde van de wedstrijd uit en sluit de wedstrijd altijd positief af. Als team sluit je af met een gezamenlijke team yell en de tegenstanders en arbitrage geef je direct een hand vanuit het respect dat je met elkaar gesport hebt.

 

Wat voor publiek ben jij?
Ook het publiek kan een belangrijke rol spelen in de sportiviteit in het veld. Het komt nogal eens voor dat publiek een negatieve rol speelt. Wat zou je vanuit het publiek kunnen doen:

1.      Positief omgaan met beslissingen
Als de spelers het verkeerd zien en ten onrechte een dialoog met de arbitrage voeren, dan kan het publiek erop reageren. Zeker als de scheidsrechter goed zit, is het heel goed als het publiek daarin helpt de speler zich te laten focussen op het spel. Ook als een scheidsrechter het verkeerd ziet, dan kan er best iets geroepen worden. Natuurlijk wel opbouwend zoals ‘Je kan ook niet alles goed zien.’

2.      Vertrouwen geven
‘Goed gezien scheids’ is een mooi voorbeeld van positieve feedback. Ook scheidsrechters mogen wel eens een complimentje krijgen. Dat zorgt er juist voor dat de scheidsrechter ook meer weerstand heeft en ook zo’n compliment helpt om focus te houden.

3.      Stimuleer hetgeen belangrijk is
Vanuit het publiek kun je applaus geven voor positieve acties in het veld. Juist door de focus te blijven leggen op sportieve prestaties, blijft voor iedereen duidelijk dat het daar om gaat.

 

Met elkaar de grens van toelaatbaarheid bepalen
Vanuit de perspectieven van scheidsrechter, sporters en publiek is kun je dus een positieve bijdrage leveren aan een sportief sportklimaat waarin emoties hand in hand gaan met prestaties. Dat betekent niet dat de grenzen van toelaatbaarheid verlaagd moeten worden, maar dat grenzen opgezocht mogen worden. Het is dan ook zaak om met elkaar ervoor te zorgen dat de grenzen van toelaatbaarheid niet overschreden worden.

Robotics at home

A lot of people think that robotics and artificial intelligence is only used in production plants. But last year you could experience robotics in your own habitat. We see a smart thermostat for heating system so you can change the temperature in your living room via the internet  when you arrive that the system recognizes your presence. Another example is the coffee machine, which has a digital screen and gives signals to refill water and coffee beans or to empty the coffee grounds and rinse water. Also the sound installation and the television are becoming smart. All these systems have internet connectivity and you can control these systems with internet apps. With different software applications you can bring in business rules you like.

I believe this is only the beginning of robotics at home. These are the first examples, but soon there will be much more robotics and artificial intelligence in our habitats.